Amsterdam Marathon 2025

Ze zeiden dat het niet kon...

---

Toen ik zei dat ik vier weken na Berlijn wéér een marathon ging lopen en dan ook nog voor een PR, konden veel mensen het nauwelijks geloven.

Vier weken na een 2:19:53 in 26 graden stond ik opnieuw aan de start, dit keer in Amsterdam.
Acht graden, een klein windje, en ik voelde het meteen: ik ben er klaar voor.

Het startschot klinkt en ik zoek de eerste vrouwengroep die vertrekt op 2:18 tempo. Ik kijk naar links en ik zie Tom Dumoulin, kijk naar rechts en zie Pim Bijl en nog een aantal toplopers. Ik zit wel goed!

Halverwege komen we door op 1:09:09. Als we dit tempo aanhouden, heb ik een bizar PR!

Tot kilometer 35 lopen we met een grote groep, maar dan moeten er langzaam wat atleten lossen. Ik bijt me vast.

Op kilometer 37 zijn we nog met drie pacers, twee topdames en ik.
Ik probeer koste wat kost de groep niet te laten gaan. Het voelt zwaar, niet alleen omdat het einde nadert, maar vooral omdat ze tussen kilometer 35 en 40 enorm versnellen. De snelste 5 kilometer van de hele marathon zit precies daar!

Vanaf kilometer 41 kan ik de groep niet meer vasthouden en de eerste vrouw gaat ervandoor.
Ik blijf me vastbijten, want een bizar PR zat er sowieso in.

Het Olympisch Stadion komt in zicht, vuurwerk knalt om me heen, oké niet voor mij, maar het voelt alsof het dat wel is.
De laatste 100 meter en ik zie het: 2:17:47. Vier weken na Berlijn.

Ze zeiden dat het niet kon.
Toch wel